Autor: Aleksandra (2007-10-07) : Obejrzano 8148 razy
Walc angielski zawsze rozpoczyna standardową część turniejową.
Jak sama nazwa wskazuje – pochodzi z Anglii., a po raz pierwszy zatańczono go na parkiecie londyńskim w 1910 roku.
Jest to taniec mało skomplikowany – jeśli chodzi o rytmikę – i rozliczany na 3. Takt to ¾, a tempo wynosi 29 – 30 taktów/min.
Wykonująca walca angielskiego para taneczna przypomina delikatnie unoszącą się na falach łódź. Skojarzenie z łodzią wywołuje u widzów stosowana przez tancerzy skomplikowana technika opadań, unoszeń i mocnego wciskania nóg w parkiet. Pierwszy krok jest płaski, drugi stanowi płynne uniesienie, a w trzeci to powolne opadanie.
Walc należy do grupy tańców swingowych. Ważna jest tu miękka, płynna i mocna, praca nóg, a przede wszystkim kolan i stawów skokowych. Kroki do przodu – w większości przypadków – wykonuje się od pięty.
Trzymanie standardowe znacznie różni się od latynoamerykańskiego (o którym w dalszej części). Walc, jak cały standard, tańczy się w stałym kontakcie – ciała tancerzy stykają się od kolan aż do mostka partnerki. Rama – układ ramion i dłoni pozostaje nieruchoma przez cały taniec. Głowy każdego z partnerów zwrócone są w lewą stronę. Nie utrzymuje się kontaktu wzrokowego. Sylwetki partnerów przybierają odpowiednie kształty i linie.
Na turniejach tańczone zawsze w drugiej kolejności.
Taniec ten pochodzi z Argentyny, a dokładniej z Buenos Aires oraz z Montevideo w Urugwaju. Początki rozwoju tanga przypadają na rok 1900. Z Ameryki Południowej szybko dotarło ono do Stanów Zjednoczonych, a później, około roku 1907, do Europy, gdzie szczególnie w Paryżu przeżywało niezapomniane czasy rozkwitu. Jednak należy zauważyć, że tango argentyńskie tylko w pewnym stopniu przypomina turniejowe tango klasyczne. Forma tanga argentyńskiego uległa procesom standaryzacji i przerodziła się w odmienną formę turniejową, ocenianą przez sędziów na podstawie jasno wytyczonych kryteriów. Tango argentyńskie pozostawia wiele miejsca na improwizację i na ciągły rozwój, o czym nie może być mowy w jednakowo sędziowanym tańcu turniejowym.
Pierwsza forma tanga, jeszcze mocno niedopracowana, pojawiła się już pod koniec XVIII wieku. Miała duży związek z tradycją hiszpańskich habanery i flamenco. Owe hiszpańskie tańce przeniosły się na tereny Ameryki Południowej, a połączone
z tańczoną przez afrykańskich niewolników „candombe” stworzyły mieszankę stanowiącą bazę dla rozwoju tanga.
Tango stało się charakterystycznym, mocno erotycznym tańcem miejsc, w których panowała pewna swoboda zachowań tj.: domy publiczne i podrzędne speluny. Wyjątkowa muzyka, gwałtowny, pełen ekspresji oraz pasji taniec przyciągały coraz to nowe rzesze zainteresowanych. Popularność tanga wciąż rosła, pomimo rodzących się głosów protestu wobec rozwiązłości – rzekomo propagowanej przez owy taniec. Nawet pojawiły się zakazy dotyczące publicznego wykonywania tanga, jednakże przyjemność tańczenia była niezastąpiona i w efekcie nie zdołano nikogo zmusić do porzucenia swej pasji.
Przyjęło się, że taniec ten oddaje nastrój kłótni małżeńskiej. Para wciela się w postacie walczących, spierających się z sobą kochanków. Charakterystyczne mocne, gwałtowne ruchy, błyskawiczne zwroty głowy, zatrzymania i przyspieszenia oraz nadający dynamizmu parze rytm staccatto stwarzają atmosferę napięcie, w której gniew i złość ścierają się z pożądaniem.
Technika tanga klasycznego różni się od techniki tańców standardowych. Wnika to z tego, iż kiedyś tango należało do grupy tańców latynoamerykańskich, a dopiero od niedawna zostało przeniesione do stylu standardowego. W tańcu tym nie ma unoszeń, przez cały czas kolana są zgięte i skierowane ku sobie, ciężar ciała utrzymywany jest na wewnętrznych brzegach stóp. Nieco inny jest kształt ramy.
Na turniejach tańczony jest jako trzeci.
Walc wiedeński jest tańcem szybkim. Jego tempo to 60 taktów/min., metrum na ¾ - co w sumie daje to nam 180 uderzeń na minutę.
Ważną datą dla rozwoju walca wiedeńskiego jest rok 1815, gdyż wówczas po raz pierwszy miała miejsce jego pierwsza, publiczna prezentacja, która odbyła się podczas pamiętnego kongresu wiedeńskiego. Data ta rozpoczyna oficjalne istnienie walca wiedeńskiego jako tańca salonowego. Oczywiście pierwsze opinie dworu były podzielone, a reakcje niektórych dość nieoczekiwane. Dla części wielkich dam publiczne obejmowanie się w tańcu było nie do przyjęcia jako zbyt niemoralne i zbyt śmiałe. Inni natomiast dostrzegali niebezpieczeństwo w nieustannym wirowaniu pary, gdyż wg nich mogło ono wywołać różne choroby, a nawet przyczynić się do śmierci tańczących. Jednak owe zarzuty ustały w połowie XIX wieku i od tej pory walc wiedeński stał się ulubionym, eleganckim tańcem balowym na europejskich dworach.
Wbrew pozorom walc wiedeński, pomimo niewielkiej liczby wykonywanych figur (5 podstawowych: obrót w lewo, obrót w prawo, krok zmienny, natural fleckerl i reverse fleckerl), jest tańcem bardzo trudnym, wymagającym pewnego doświadczenia ruchowego. Dla osób dopiero rozpoczynających przygodę taneczną w pierwszych miesiącach jest on nie do opanowania. Jest to bowiem taniec, w którym trudność stanowi oddanie wrażenia płynności ruchu. Tym, co charakterystyczne dla walca wiedeńskiego, to szybkie, wirowe obroty wykonywane po dużym kole.
Na turniejach tańczony jako ostatni taniec standardowy.
Quicstep - jako szybka odmiana foxtrota - pojawił się jako pierwszy w Anglii w pierwszej połowie XX wieku.
Jest to najszybszy taniec standardowy. Jego metrum to 4/4, a tempo wynosi 48 – 50 taktów/min. Wymaga od tancerzy bardzo dobrego przygotowania sportowego – przede wszystkim niezniszczalnej kondycji. Szybkie tempo powoduje, że obserwowana para sprawia wrażenie nieobjętej prawami grawitacji, niemal unosi się w powietrzu tuż nad parkietem. W tańcu tym wykonuje się mnóstwo charakterystycznych podskoków i kicków, które tylko potęgują wrażenie lekkości.
Wesoły i skoczny quickstep to także taniec swingowy, w którym akcja swingowa oznacza przyspieszenia i zwolnienia ruchu podobne do tych wykonywanych przez huśtawkę.
Fokstrota na turniejach tańczy się jako taniec przedostatni.
Jest to taniec amerykański, który do Europy dotarł około 1918 roku. Jego metrum to 4/4, a tempo wynosi 30 – 32 taktów/min.
Nie bez przyczyny w środowisku tanecznym przyjęło się, że fokstrot jest „najtrudniejszym spacerem świata”. W tym tańcu obnażają się wszelkie niedoskonałości techniczne tancerzy. Utarło się nawet powiedzenie: „Pokaż mi swojego fokstrota, a powiem Ci, jakim jesteś tancerzem”.
Nazwa ‘foxtrot’ oznacza kroki lisa i pochodzi od nazwiska amerykańskiego aktora - Harry’ego Fox’a, który jako pierwszy wprowadził do teatru w 1913 roku pewne specyficzne, kłusujące, dotąd nieznane w balecie kroki. Początkowo foxtrota nie ograniczały żadne reguły taneczne, jednak w 1914 roku zostało to zmienione przez związek nauczycieli tańca, którzy ustalili pierwsze zasady, a w następnych latach znacznie je rozwinęli.
Tym, co szczególne w foxtrocie, to połączenie otwartych figur z akcja swingową. Przez otwarte figury należy rozumieć brak dołączenia nóg w ostatnim takcie i brak zatrzymania ruchu postępowego. Natomiast pod pojęciem akcji swingowej kryje się tu przyspieszenie w wolnym kroku wywołane swobodnym puszczeniem ciała. Specyficzna technika sprawia wrażenie opadania pary podczas przyspieszeń, a unoszeń podczas zatrzymań akcji swingowej.
Partnerzy stoją naprzeciwko siebie, lecz są lekko przesunięci tak, by każdy z nich na wprost swej głowy miał prawe ramię partnera. Takie ustawianie ułatwia wykonywanie obrotów oraz uniemożliwia zderzanie się kolan. Postawa jest wyprostowana. Partnerzy powinni stykać się z sobą biodrami. Ich głowy są uniesione i zwrócone w lewo,
a tułów partnerki jest dodatkowo odchylony. Prawa dłoń partnera spoczywa na lewej łopatce partnerki, a dłoń partnerki na przedramieniu partnera. Kształt ułożonych ramion i odpowiednio ustawionych głów tworzy tzw. ramę, która przez cały taniec powinna pozostać nieruchoma. Dwie pozostałe ręce splatają się na wysokości głowy partnerki i tworzą w łokciach kąt 130 stopni. Łopatki ściągnięte są do tyłu, a łokcie wraz z ramionami rysują razem linię poziomą.
Jest to taniec zaliczany do stylu latynoamerykańskiego, wchodzący w skład tańca towarzyskiego. Na turniejach o niższej randze samba tańczona jest jako pierwszy taniec stylu LA, a zazwyczaj jako drugi na turniejach par zawodowych lub par z wysokimi klasami tanecznymi.
Korzenie samby sięgają wykonywanych w kółko tańców afrykańskich – dlatego obecnie kierunek tego tańca wyznacza koło. To właśnie dzięki murzyńskim emigrantom samba została przeniesiona na grunt Ameryki Południowej (głównie Brazylii), gdzie stopniowo ów taniec ewoluował, rozwijał się i doskonalił. Stąd przyjęło się, że samba jest tańcem brazylijskim.
Jednakże należy pamiętać o tym, że istnieje duża różnica między sambą brazylijską – tańczoną tylko przez kobietę, a sambą latynoamerykańską, turniejową. – tańczoną w parze. Są to dwie różne formy tańca, mające odmienne techniki ruchu oraz inne kroki. Istnieją jednak pewne cechy wspólne tj: mocna praca bioder i dynamika ruchu, ale owe podobieństwa nie czynią z dwóch tańców jednego.
Typowe tempo samby to ok. 55 taktów/min.
Taniec ten wyróżnia się dynamicznym, progresywnym charakterem, oddawanym przez dość szybko przemieszczających się po parkiecie tancerzy. Do poprawnego wykonania potrzebne są niezwykle mocne nogi. Samba swych ruchem przypomina falowanie. Takie wrażenie powoduje charakterystyczny bouncing – czyli połączona praca bioder, przepony i nóg. Za pomocą przepony biodra wykonują koliste ruchy do przodu i do tyłu, a kolana na zmianę uginają się i prostują. Kroki w łacinie zawsze wykonuje się od palców a nie od pięty.
Trzymanie i sylwetka w tańcach latynoamerykańskich prezentują się zupełnie inaczej niż w tańcach standardowych. Tutaj partnerzy utrzymują z sobą nieustanny kontakt wzrokowy, ich ciała nie stykają się, każdy ma swoją własną przestrzeń do tańca. Prawa ręka partnera spoczywa na lewej łopatce partnerki, a lewa, zgięta pod kątem prostym w łokciu, trzyma na wysokości oczu prawą dłoń partnerki. Tańce latynoamerykańskie tańczy się w trzymaniu zamkniętym, ale wiele figur wykonuje się w trzymaniu otwartym – za jedną rękę. Ciężar ciała w całej łacinie zdecydowanie utrzymywany jest nad przednią częścią stóp.
Na turniejach tańczona jest jako drugi taniec.
Cza-cza to najmłodszy taniec kubański i latynoamerykański, który dużo zaczerpnął z rumby i mambo. Jego forma została ustalona w 1953r.
Tempo wynosi 32-33 takty/min. Metrum jest parzyste, rozliczane na 4/4.
Tym, co wyróżnia ten taniec, to jego kanciasta technika, w której najważniejszą rolę grają tzw. przeprosty – czyli proste kolana w odpowiednich uderzeniach rytmicznych oraz obciążanie bioder. Technika cza-czy w dużym stopniu przypomina technikę rumby, jednakże w szybkim rytmie cza-czy jest zdecydowanie mniej czasu na to, by poprawnie zastosować ową technikę. Tutaj także duże znaczenie mają silne, szybkie nogi. Ciężar ciała – jak w całej łacinie – utrzymywany jest nad przednią częścią stóp.
Na turniejach tańczona jest w trzeciej kolejności.
To taniec wywodzący się z terenów Kuby, jednakże należy pamiętać o tym, iż rumba towarzyska jest zupełnie inną forma tańca niż klasyczna rumba kubańska.
Figury i technika taneczna rumby i cza-czy są do siebie bardzo podobne.
W rumbie, jak i w cza-czy, ważne są proste kolana oraz obciążanie i ruch bioder.
Rumba znana jest także pod nazwą tańca miłości i namiętności, choć często nazwa ta jest mylnie przypisywana tangu, które oddaje pełen agresji i pasji nastrój kłótni kochanków, ale bynajmniej nie klasycznie rumbowy – romantyczno-erotyczny. Taniec ten daje pole do popisu partnerce, gdyż to ona kocimi ruchami, spojrzeniem, seksapilem kusi i uwodzi swojego partnera, który podejmuje z nią grę miłosną. Jednak to tylko pozory, bo tak naprawdę to on pozostaje ukrytym panem sytuacji i to on prowadzi i w samym tańcu i w owej grze.
Jako że jive jest tańcem najszybszym, najbardziej dynamicznym i zarazem najbardziej męczącym, tańczony jest na turniejach jako ostatni.
Powstał w Ameryce w 1910 roku, a do Europy dotarł w 1940 roku za sprawą amerykańskich żołnierzy. Początkowo znany był pod nazwą jitterbug, która to oddawała charakter jive’a jako tańca podskakującego nerwowo owada (‘jitter’ – (ang.) podskakiwać nerwowo, ‘bug’ – (ang.) – owad).
Jive przypomina rock and roll’a oraz boogie-woogie, który stanowi jego zmodyfikowaną odmianę.
Typowe tempo to 42-44 takty/min.
Wyróżniającymi elementami są szybkie kopnięcia – kicki i flicki. Taniec ten oddaje nastrój beztroskiej, radosnej, skocznej zabawy.
Na turniejach tańczony jest dopiero od klasy C (istniejące klasy taneczne to: E D C B A S)(wykonanie paso doble wymaga niezwykle dużych umiejętności tanecznych połączonych ze sztuką aktorską) i wówczas jako przedostatni.
Paso doble wywodzi się z hiszpańskiej corridy, gdyż oddaje nastrój areny i walki z bykiem. Partner przyjmuje rolę torreadora, początkowo wabiącego i igrającego z bykiem za pomocą czerwonej płachty - zwanej muletą, w rolę której wciela się partnerka. Oboje, krokiem marszowym, poruszają się wokół wyobrażonego byka. Para taneczna musi stanąć na wysokości zadania i z odpowiednim kunsztem, z odpowiednią dozą napięcia zainscenizować scenę z corridy.
Taniec składa się z trzech części:
- wejście na arenę
- walka z bykiem i jego śmierć
- parada po walce
Każda część w muzyce kończy się mocno akcentowanym uderzeniem, na które tancerze przyjmują pozę, stanowiącą podsumowanie dotychczasowego etapu walki.
Typowe tempo to 60 taktów/min.
Trzymanie i sylwetka w tańcach latynoamerykańskich prezentują się zupełnie inaczej niż w tańcach standardowych. Tutaj partnerzy utrzymują z sobą nieustanny kontakt wzrokowy, ich ciała nie stykają się, każdy ma swoją własną przestrzeń do tańca. Prawa ręka partnera spoczywa na lewej łopatce partnerki, a lewa, zgięta pod kątem prostym w łokciu, trzyma na wysokości oczu prawą dłoń partnerki. Natomiast lewa ręka partnerki swobodnie opiera się o prawe ramię partnera. Tańce latynoamerykańskie tańczy się w trzymaniu zamkniętym, ale wiele figur wykonuje się w trzymaniu otwartym – za jedną rękę. Ciężar ciała w całej łacinie zdecydowanie utrzymywany jest nad przednią częścią stóp. Postawa jest wyprostowana, a łopatki ściągnięte są do tyłu.
© Wszelkie prawa zastrzeżone | Zespół taniec-uw.pl | 2010 r.